Αγαπητή συνυφάδα δεν θέλω να σε ταράξω, αλλά κηδεμόνας του παιδιού μου είμαι εγώ!

Η πλειοψηφία στην Ελλάδα θεωρεί ότι γνωρίζει τα πάντα και πως μπορεί να έχει άποψη πάνω  σε όλα! Και κυρίως στην διαπαιδαγώγηση των ξένων παιδιών. Και εσύ είσαι αναγκασμένη να κάνεις υπομονή στην κριτική που σου ασκεί η τρίτη σου ξαδέρφη για το πώς θα μεγαλώσεις το παιδί σου. Ε φτάνει πια!

Το μπίρι μπίρι ξεκινάει από νωρίς. Κι όταν λέμε νωρίς μιλάμε πριν ακόμη γεννήσεις. Όσο έχεις το μωρό στην κοιλιά ακόμα. Και είναι τόσο μεγάλος ο περίγυρος. Αποτελείται από τόσα άτομα αυτό το σόι. Επί δύο φυσικά. Ένα το δικό σου σόι κι ένα αυτό του άντρα σου. «Δεν πρέπει να κάθεσαι σταυροπόδι», «μην φοράς στενά», «τι έφαγες σήμερα;», «μα καλά πάλι μακαρόνια, το παιδί δεν το σκέφτεσαι;», «εσύ δεν κάνει να πιεις κρασί, θα σου φτιάξω χυμό», «μα καλά θα κοιμηθείς νηστική;», «να ξέρεις ότι το σεξ μπορεί να βλάψει το μωρό», «βγάλε τη ζώνη, πιέζεις το μωρό». Ο κατάλογος είναι τεράστιος. Ότι μπορείς να φανταστείς. Ότι περνάει από το μυαλό του καθένα. Χρυσή μου συμπεθέρα, έχω γιατρό ξέρεις που με παρακολουθεί. Πάρε τις απαρχαιωμένες σου θεωρίες και πέτα τες μαζί με τα τσόφλια από τα αυγά. Αν με στένευε το φόρεμα προφανώς και θα το έβγαζα. Ούτε και θα γίνει το παιδί μου αλκοολικό αν πιω σε όλη την εγκυμοσύνη δυο ποτήρια κρασί.

Κι αυτός είναι μόνο ο πρόλογος. Το μωρό μια μέρα γεννιέται. Κι εκεί ξαφνικά όλοι έχουν αποφασίσει μέσα τους πως το μωρό ανήκει σε όλους. Hallo?!? Το μωρό ανήκει αρχικά στον εαυτό του. Όσο για την κηδεμονία, ξέρω πως θα σε ταράξω, αλλά την έχουμε ο άντρας μου κι εγώ! Πρέπει να ενημερώνονται όλοι καθημερινά για το αν θηλάζεις, αν κλαίει το μωρό και πως είναι τα κακά του. Και φυσικά θα πρέπει να έρθουν όλοι για να δουν το μωρό, να σε βοηθήσουν και να σε βομβαρδίσουν με ερωτήσεις. Αν κάνεις το λάθος και δεν θηλάσεις για τον χ ή ψ λόγο βρες τρύπα να κρυφτείς. Θα δεχτείς από χίλια μέτωπα τη σύγκριση με την κόρη της γειτόνισσας της πεθεράς σου που τρέχει το γάλα της ποτάμι και το μαζεύουν με τις σφουγγαρίστρες και την πρώην συνάδελφό σου που είχε θηλάσει τον γιο της μέχρι τα 5. Μπράβο τους. Και ξαναμπράβο τους. Κι εγώ ήθελα ξέρεις και για κάποιον σοβαρό λόγο δεν μπόρεσα.  

Και ο καιρός περνάει, το μωρό μεγαλώνει και όλοι περιμένουν να περπατήσει και να μιλήσει. Αρχίζουν οι συγκρίσεις για άλλη μια φορά. Γιαγιάδες και παππούδες είναι έτοιμοι για επανάσταση. «Μα καλά δεν το βλέπετε το παιδί που δεν λέει ούτε μαμά;», «Μα είναι δυνατόν να μην στέκεται ακόμα;», «Πρέπει να πάτε το παιδί σε ειδικό», «Μίλησα με την κόρη της κυρα-Τούλας που έχει απέναντι τον φούρνο και  μου είπε για έναν καλό παιδίατρο». Όλοι έχουν την άποψή τους. Και όλους πρέπει φυσικά να σας ακούσουμε. Γιατί εμείς σαν γονείς προφανώς μέσα στο μυαλό σας πετάμε χαρταετό.

Αν το παιδί σου είναι άφαγο εκεί πραγματικά σου εύχομαι κουράγιο. Τι έχεις να ακούσεις… Φυσικά και φταις εσύ που το παιδί σου δεν τρώει γιατί δεν προσπαθείς, δεν επιμένεις, δεν του τραγουδάς τα σαράντα παλικάρια, δεν του τάζεις 18 σοκολατάκια, δεν νοιάζεσαι για τις περιβόητες καμπύλες. «Αχ, ο εγγονός της φίλης μου μας πέρασε στις καμπύλες, το ξέρεις;». Μπράβο στον Γιωργάκη. Άντε και παραστάτης εύχομαι!      

Φτάνει ρε παιδιά! Ξέρετε πόσο κουραστικό είναι όλο αυτό και για τους γονείς αλλά και για το παιδί; Αφήστε τους γονείς να αναλάβουν την διαπαιδαγώγηση των παιδιών τους. Είναι δική τους δουλειά. Εσύ αν μεγάλωσες τα παιδιά σου ήρθε η ώρα να κάτσεις στην άκρη. Εσύ αν έχεις συνομήλικα παιδιά κατανόησε πως όλα τα παιδιά δεν είναι ίδια. Κι εσύ που δεν έχεις ακόμη παιδιά περίμενε πρώτα να κάνεις και να δεις και το πρακτικό κομμάτι. Και ξέρεις γιατί; Η πολλή παρέμβαση απομακρύνει, αποξενώνει και απομονώνει.

Αυτά!

error: ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ η αναδημοσίευση, η αναπαραγωγή (ολική ή μερική) του περιεχομένου του ιστότοπου www.thelifemaniacs.gr με οποιανδήποτε τρόπο, όπως: ηλεκτρονικό, φωτοτυπικό, ηχογράφησης ή άλλο, χωρίς προηγούμενη γραπτή άδεια του εκδότη. Σύμφωνα με το Ν. 2121/1993 και τους κανόνες Διεθνούς Δικαίου που ισχύον στην Ελλάδα.