Νευρική Ανορεξία: Η ιστορία της Άννας και όσα πρέπει να γνωρίζουμε.

Η νευρική ανορεξία είναι μια μορφή διαταραχής της διατροφής.

Πρόκειται για πάθηση που επηρεάζει κυρίως γυναίκες και συγκεκριμένα κορίτσια νεαρής ηλικίας.

Κρίσιμη ηλικιακή περίοδος θεωρείται αυτή ανάμεσα στα 15 και 25 χρόνια.

Τις περισσότερες φορές κάνει την εμφάνισή της κατά την περίοδο της εφηβείας.

Το κορίτσι που αντιμετωπίζει τη συγκεκριμένη διαταραχή υποφέρει από φόβο πρόσληψης βάρους, από το ενδεχόμενο δηλαδή να παχύνει.

Τρώει καθημερινά πολύ μικρότερη ποσότητα φαγητού από αυτή που θα έπρεπε και επιμένει ότι έχει περιττά κιλά ενώ μπορεί να είναι εξαιρετικά αδύνατη.

Φυσικά η συμπεριφορά αυτή οδηγεί σε σημαντική απώλεια βάρους.

Η διακοπή της έμμηνου ρήσης είναι συνηθισμένη επίπτωση της ελλιπούς διατροφής που ακολουθούν.

Το θέμα των κιλών και η εικόνα του σώματός τους, κατακλύζει το μυαλό τους και αποτελεί μόνιμο θέμα στις συζητήσεις τους.

Η κοινωνική τους ζωή χαλάει γιατί από φόβο ότι οι άλλοι θα αναγνωρίσουν τα συμπτώματά τους αποκόβονται από φίλους και συγγενείς.

Η απομόνωσή τους συχνά οδηγεί σε καταθλιπτικές τάσεις.

Το σημερινό μοντέλο της ομορφιάς που επιβάλλει την γυναίκα να είναι πολύ αδύνατη, τα πρότυπα, οι φωτογραφίες στα περιοδικά, τα διάσημα μοντέλα μπορεί να αποτελέσουν επιρροή και αιτία για την έναρξη της νόσου.

Και η οικογένεια όμως παίζει πολύ σημαντικό ρόλο.

Πως μπορούν να επηρεάσουν οι γονείς ένα παιδί και να το ωθήσουν σε μια τέτοια διατροφική συμπεριφορά που θα θέσει σε κίνδυνο την υγεία του;

  • Έντονη κριτική! Η επιθυμία των γονιών να είναι η κόρη τους η πιο όμορφη. Δεν χάθηκε ο κόσμος αν το παιδί σας πήρε 2-3 κιλά. Με το να ασκεί ο γονιός κριτική μόλις η εμφάνιση του παιδιού του απομακρυνθεί από το «τέλειο» και το «ιδανικό», μειώνει και αποδυναμώνει την προσωπικότητά του.
  • Η «τελειομανία» στην οποία ωθούν πολλοί γονείς τα παιδιά τους. «Είσαι η ομορφότερη!», «Είσαι η εξυπνότερη!». Προτάσεις σαν κι αυτές δημιουργούν έντονο άγχος στα παιδιά και νιώθουν ότι οι άλλοι περιμένουν από αυτούς πολλά!
  • Υποτίμηση του παιδιού και σύγκρισή του διαρκώς με άλλα παιδιά «ομορφότερα» ή «εξυπνότερα» οδηγεί σε χαμηλή αυτοεκτίμηση.

Η πιο σημαντική δουλειά ενός γονιού είναι να μάθει στο παιδί του να σέβεται, να αγαπάει και να εκτιμάει τον εαυτό του γι αυτό που είναι, για την εμφάνισή του, για τον χαρακτήρα του, για τις δυνατότητές του. Αν αποδεχτεί ο γονιός το παιδί του, τότε και το ίδιο θα νιώσει ότι αξίζει και θα αγαπήσει τον εαυτό του.

Η νευρική ανορεξία έχει δύο τύπους.

«Ανορεξία περιοριστικού τύπου»: χαρακτηρίζεται από σημαντική μείωση και στέρηση φαγητού.

«Ανορεξία περιοριστικού – βουλιμικού τύπου»: χαρακτηρίζεται από περιόδους στέρησης, οι οποίες όμως εναλλάσσονται από επεισόδια βουλιμίας, δηλαδή υπερφαγίας και εμετούς που προκαλούνται από το ίδιο το άτομο.

Από όλες τις ψυχιατρικές νόσους η νευρική ανορεξία είναι αυτή που προκαλεί και τους περισσότερους θανάτους.

Ερευνητές έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η νευρική ανορεξία μπορεί και να οφείλεται σε διαταραχές στο μεταβολισμό της σεροτονίνης.

Η σεροτονίνη είναι ένας από τους πιο σημαντικούς νευροδιαβιβαστές στον εγκέφαλο και θεωρείται υπεύθυνη για την ψυχική μας διάθεση.

Χαμηλά επίπεδα σεροτονίνης αυξάνουν το άγχος και αυτό με τη σειρά του μπορεί να οδηγήσει στην εμφάνιση της συγκεκριμένης πάθησης.

Πως περιγράφει όσα έζησε αντιμετωπίζοντας τη νευρική ανορεξία η 22χρονη Άννα:

«Ήμουν πάντα τελειομανής. Σε όλα ήμουν πρώτη. Η καλύτερη μαθήτρια στο σχολείο. Σε όσες δραστηριότητες με πήγαιναν οι γονείς μου ξεχώριζα. Έχω μια μεγαλύτερη αδερφή που πάντα ένιωθα ότι πρέπει να την περάσω σε όλα για να φανώ ανώτερή της. Ίσως έφταιξε κι αυτό. Το φαγητό έφτασα στο σημείο να το βλέπω σαν εχθρό μου. Νόμιζα πως αν θα έτρωγα ένα μπισκότο θα πάθαινα όλα τα κακά του κόσμου. Τόσο με φόβιζε. Κι αν το έτρωγα ένιωθα απίστευτες ενοχές. Έβριζα τον εαυτό μου που υπέκυψα. Για ένα και μόνο μπισκότο την επόμενη και την μεθεπόμενη μέρα μπορεί να μην έτρωγα τίποτα απολύτως για να ισορροπήσω. Είναι μεγάλη παγίδα όλο αυτό. Έχανα διαρκώς κιλά, όλοι μου έλεγαν πόσο αδύνατη είμαι κι εγώ ένιωθα πως έπρεπε να χάσω άλλα δέκα για να νιώσω ωραία. Είχα τρομερή εμμονή με τα μοντέλα. Ήταν σαν να προσπαθούσα να τα φτάσω. Και το ίντερνετ είναι μεγάλη παγίδα για τα νέα κορίτσια. Μπορείς να βρεις απίστευτες συμβουλές για το πώς θα συνεχίσεις να κάνεις αυτό που σε καταστρέφει κάθε μέρα και περισσότερο. Από το να τρώω ολόκληρη τη μέρα ένα φύλλο μαρούλι βουτηγμένο σε αναψυκτικό light μέχρι και το να τρώω βαμβάκι για να γεμίζει το στομάχι μου. Οι γονείς πρέπει να είναι πολύ προσεκτικοί ως προς το ποιους συμβουλεύονται τα παιδιά τους. Εμένα ευτυχώς ασχολήθηκαν συστηματικά μόλις κατάλαβαν τι συμβαίνει. Είναι απαραίτητη η ψυχολογική υποστήριξη. Πρέπει να αγαπάς τον εαυτό σου έτσι όπως είναι. Όλα με μέτρο. Κι αν θέλεις να χάσεις κάποια κιλά πήγαινε σε ειδικό να σου πει αν και πόσο χρειάζεται. Αλλιώς μπορεί να φτάσεις να γίνεις κάτι τρομερά αποκρουστικό ή και να χάσεις την ίδια σου τη ζωή.»

error: ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ η αναδημοσίευση, η αναπαραγωγή (ολική ή μερική) του περιεχομένου του ιστότοπου www.thelifemaniacs.gr με οποιανδήποτε τρόπο, όπως: ηλεκτρονικό, φωτοτυπικό, ηχογράφησης ή άλλο, χωρίς προηγούμενη γραπτή άδεια του εκδότη. Σύμφωνα με το Ν. 2121/1993 και τους κανόνες Διεθνούς Δικαίου που ισχύον στην Ελλάδα.