Οι παιδικοί φόβοι και πως τους αντιμετωπίζουμε.

Οι παιδικοί φόβοι αλλάζουν καθώς μεγαλώνει ένα παιδί. Ένα μωρό τρομάζει όταν το παίρνει αγκαλιά κάποιος άγνωστος, ενώ κοντά στον χρόνο βιώνει τον κάθε αποχωρισμό από τους γονείς του σαν εγκατάλειψη.

Τα μικρά παιδιά μέχρι τα 6 φοβούνται το σκοτάδι, τις άγριες μάσκες, τα φαντάσματα και τις ενέσεις, ενώ κοντά στα 12 έχουν καλή γνώση της πραγματικότητας, οπότε φοβούνται οτιδήποτε μπορεί να απειλήσει τη ζωή τους, όπως ατυχήματα, φυσικές καταστροφές κ.α.

Πάντα πρέπει να είμαστε σε θέση να διαχωρίσουμε τον φόβο από τη φοβία.

Ο φόβος είναι φυσιολογικό συναίσθημα απέναντι σε υπαρκτό κίνδυνο, που προστατεύει το άτομο, σε αντίθεση με τη φοβία που δεν δικαιολογείται από κάποια πραγματική απειλή και που χαρακτηρίζεται από την αποφυγή των καταστάσεων που προκαλούν το συναίσθημα αυτό.

Η αντιμετώπιση των γονιών απέναντι σε έναν παιδικό φόβο είναι αυτή που θα καθορίσει αν θα ξεπεραστεί εύκολα ή αν θα μετατραπεί σε φοβία.

  • Δεν πρέπει να υποτιμάμε ποτέ το συναίσθημα του παιδιού, ούτε να γελάμε και να του λέμε πως  ο φόβος του είναι παράλογος, γιατί υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να μην εκφράσει ξανά το πώς νιώθει και να καταπιέζεται σιωπηλά.
  • Προσπαθούμε να μπούμε στη θέση του παιδιού και να δούμε το αντικείμενο του φόβου του με τα δικά του μάτια. Αυτό θα το πετύχουμε μόνο αν το αφήσουμε να εκφραστεί ανοιχτά και να μας πει με κάθε λεπτομέρεια το τι φοβάται, το πότε και το που.
  • Δεν επιμένουμε και δεν πιέζουμε το παιδί να αντιμετωπίσει τον φόβο του εδώ και τώρα. Αυτό πρέπει να συμβεί όταν το ίδιο θα είναι έτοιμο. Το να πετάξετε το παιδί στη θάλασσα ενώ φοβάται να κολυμπήσει, το μόνο που θα πετύχετε είναι να το πανικοβάλλεται ακόμη περισσότερο.
  • Μιλάμε με το παιδί μας για τους δικούς μας παιδικούς φόβους. Με αυτό τον τρόπο θα νιώσει ότι αυτό που του συμβαίνει είναι φυσιολογικό και θα πάψει να ντρέπεται.
  • Τονώνουμε την αυτοπεποίθησή του και επιβραβεύουμε την παραμικρή του προσπάθεια να αντιμετωπίσει αυτό που φοβάται.
  • Δεν τονίζουμε διαρκώς στους άλλους το φόβο του παιδιού μας. Αν το παιδί μας φοβάται τους κεραυνούς δεν λέμε στην παρέα μας μόλις αρχίσει να βρέχει: «αχ τώρα θα βάλει τα κλάματα ο μικρός!»
  • Δεν μεταδίδουμε τους δικούς μας φόβους στο παιδί. Αν εμείς φοβόμαστε τα σκυλιά και το δείχνουμε με κάθε τρόπο συναντώντας κάποιο την ώρα που περπατάμε με το παιδί μας, το παιδί μας θα μάθει κι αυτό να έχει την ίδια αντιμετώπιση. Οι φοβίες μας λοιπόν μεταφέρονται στα παιδιά μας!
  • Προσπαθούμε να προμηθευτούμε υλικό όπως παιδικά βιβλία ή παιδικές ταινίες τα οποία να διαπραγματεύονται το θέμα του φόβου στα παιδιά.   

Φόβος εγκατάλειψης

Τα μικρά παιδιά συνηθίζουν να κλαίνε όταν οι γονείς τους φεύγουν για κάποια δουλειά.

Αυτό συμβαίνει γιατί θεωρούν πως δεν θα ξαναγυρίσουν, ότι δηλαδή τα εγκαταλείπουν.

Όταν το παιδί αποκτά μνήμη αρχίζει και θυμάται πως η μαμά του θα επιστρέψει και το συναίσθημα αυτό υποχωρεί.

Δεν λέμε ποτέ ψέματα στο παιδί μας για το πόσες ώρες θα λείψουμε.

Αν πρόκειται να φύγουμε για 5 ώρες δεν του λέμε πως θα επιστρέψουμε σε πέντε λεπτά.

Είναι πολύ καλύτερα να γνωρίζει την αλήθεια, από το να απογοητευτεί και να χάσει την εμπιστοσύνη του.

Εξάλλου τα παιδιά δεν ξεχνάνε ποτέ τις υποσχέσεις των μεγάλων, άρα μην υποσχεθείτε κάτι που δεν είστε σε θέση να τηρήσετε μόνο και μόνο για να αποφύγετε το κλάμα του.

Φόβος απέναντι στους ξένους

Πολλά παιδιά συνηθίζουν να κρύβονται πίσω από τη μαμά τους όταν συναντήσουν στο δρόμο έναν άγνωστο σε αυτά φίλο της μαμάς τους.

Πολλά μπορεί και να βάλουν τα κλάματα αν ο άγνωστος αυτός κύριος τα μιλήσει ή προσπαθήσει να τα πλησιάσει.

Αυτό συμβαίνει σε μικρή συνήθως ηλικία, αφού το παιδί μεγαλώνοντας καταλαβαίνει πως ο κόσμος δεν αποτελείται μόνο από την οικογένειά του.

Καλό είναι να γνωρίζετε το παιδί σας με την παλιά σας συμμαθήτρια που συναντήσατε τυχαία και να του εξηγείτε από πού την ξέρετε και πόσο παρέα κάνατε όταν ήσασταν μικρές.

Για κανένα λόγο όμως μην πιέσετε το παιδί να αγκαλιάσει ή να φιλήσει αυτό το άτομο.

Η αντίδραση του παιδιού σας είναι μέχρι ένα σημείο δικαιολογημένη, αν σκεφτείτε πως κι εμείς όταν γνωρίζουμε κάποιον ξένο κρατάμε κάποιες αποστάσεις.

Φόβος για το σκοτάδι

Το σκοτάδι για τα παιδιά είναι τρομακτικό, αφού φαντάζονται πως μπορεί να κρύβει τέρατα, μάγισσες και άλλα πλάσματα.

Αυτό συμβαίνει συχνότερα σε ηλικίες που αρχίζουν να διηγούνται μεταξύ τους διάφορες ιστορίες τρόμου για δράκους και φαντάσματα.

Η πιο εύκολη λύση στην περίπτωση αυτή είναι να υπάρχει αναμμένο ένα μικρό φως στο δωμάτιο του παιδιού, ώστε να νιώθει ασφαλές.

Επίσης, είναι πολύ ωφέλιμο να του εξηγήσετε το πώς η νύχτα διαδέχεται  τη μέρα και το ότι και η νύχτα έχει τη δική της ομορφιά.

Φόβος για τη θάλασσα

Πολλά παιδιά φοβούνται τη θάλασσα, γιατί νιώθουν πως απειλούνται από το μέγεθος, τα κύματα, την απεραντοσύνη της.

Ο φόβος μπορεί να έχει δημιουργηθεί από κάποια αρνητική εμπειρία του παιδιού που μπορεί κάποια στιγμή να ήπιε λίγο νερό, μπορεί όμως και όχι.

Δεν πιέζουμε το παιδί να κολυμπήσει, ούτε να μπει με το έτσι θέλω μέσα.

Του δίνουμε τον χρόνο που χρειάζεται και προσπαθούμε να το εξοικειώσουμε αρχικά με το νερό μέσα από παιχνίδια και δραστηριότητες.

Φόβος για τα σκυλιά

Όπως αναφέρθηκε και παραπάνω, ο συγκεκριμένος φόβος αν δεν έχει δημιουργηθεί λόγω κάποιας τραυματικής εμπειρίας, τότε μάλλον έχει μεταδοθεί από κάποιον από το άμεσο περιβάλλον του παιδιού.

Δεν δείχνουμε τη φοβία μας στο παιδί όταν συναντάμε ένα σκύλο ούτε προσπαθούμε με κινήσεις ή λέξεις να διώξουμε μακριά μας κάποιο ζώο, αφού έτσι δίνουμε το λάθος μήνυμα πως πρόκειται για κίνδυνο.

Ο καλύτερος τρόπος να ξεπεράσει τον φόβο του για τα σκυλάκια το παιδί μας είναι να το φέρουμε σε επαφή με κουταβάκια, τα οποία λόγω μεγέθους είναι πολύ πιο συμπαθητικά στο παιδί ή ακόμη καλύτερα να υιοθετήσουμε ένα μικρό σκυλάκι.

error: ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ η αναδημοσίευση, η αναπαραγωγή (ολική ή μερική) του περιεχομένου του ιστότοπου www.thelifemaniacs.gr με οποιανδήποτε τρόπο, όπως: ηλεκτρονικό, φωτοτυπικό, ηχογράφησης ή άλλο, χωρίς προηγούμενη γραπτή άδεια του εκδότη. Σύμφωνα με το Ν. 2121/1993 και τους κανόνες Διεθνούς Δικαίου που ισχύον στην Ελλάδα.