Τα όρια στη συμπεριφορά των παιδιών

Τα όρια που βάζουν οι γονείς στη συμπεριφορά των παιδιών καθορίζουν την ισορροπία στις οικογενειακές σχέσεις και αποτελούν ουσιαστικό στοιχείο στην ανατροφή τους.

Τα όρια μεγαλώνουν παιδιά με μεγαλύτερη αυτοεκτίμηση και αυτοπεποίθηση, σε αντίθεση με τα παιδιά στα οποία επιτρέπεται να συμπεριφέρονται όπως τους αρέσει.

Φυσικά καλύτερο αποτέλεσμα έχουμε όταν υπάρχει σε λογικά πλαίσια και ελευθερία επιλογής από την πλευρά των παιδιών.

Τα παιδιά έχουν ανάγκη από τρυφερούς και υποστηρικτικούς γονείς, οι οποίοι ασκούν έλεγχο με λογικό και όμορφο τρόπο.

Τα δυο άκρα που δεν αποδίδουν στην σωστή ανατροφή των παιδιών είναι, από τη μία γονείς που προσπαθούν να επιβάλουν τα όριά τους στα παιδιά τιμωρώντας τα αυστηρά, και από την άλλοι αυτοί που θεωρώντας σημαντικό να τους δίνουν όσο γίνεται μεγαλύτερη ελευθερία, τους επιτρέπουν να δρουν ανεξέλεγκτα.

Όταν οι γονείς είναι πολύ επιτρεπτικοί, το παιδί παίρνει το μήνυμα ότι οι κακές του συνήθειες είναι επιτρεπτές και αποδεκτές, με αποτέλεσμα να γίνεται ένας εγωκεντρικός και ισχυρογνώμων ενήλικας, που αδυνατεί να σεβαστεί την προσωπικότητα και τις επιθυμίες των γύρω του.

Από την άλλη, όταν οι γονείς είναι πολύ αυστηροί, αυταρχικοί και τιμωρητικοί, το παιδί σταματάει τις κακές του συνήθειες, αλλά γίνεται ένας νευρωτικός και άβουλος ενήλικας.

Ανάμεσα σε αυτούς τους δύο ακραίους τρόπους διαπαιδαγώγησης υπάρχει και η πιο αποτελεσματική. Η πειθαρχία των παιδιών με θετικό τρόπο.

Τι εννοούμε όταν λέμε πειθαρχία;

Εννοούμε την θέσπιση ορίων, και σε καμία περίπτωση την τιμωρία και την αυστηρότητα που καταπιέζει τις προσωπικότητες των παιδιών.

Τι εννοούμε όταν λέμε με θετικό τρόπο;

Δίνουμε μεγάλη βαρύτητα στα συναισθήματα του παιδιού, στην καθημερινότητά του στο σπίτι αλλά και στο σχολείο, στο πρόγραμμά του, στους στόχους του, στις επιτυχίες αλλά και στις απογοητεύσεις του. Με λίγα λόγια σε ότι κάνει, σκέφτεται και αισθάνεται την κάθε στιγμή. Επίσης δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το παιδί και ο έφηβος περνάει από διάφορα στάδια στην ανάπτυξή του.

Ποιες είναι οι προσεγγίσεις διαπαιδαγώγησης που χρησιμοποιούνται συχνότερα από τους γονείς;

Η Επιτρεπτική διαπαιδαγώγηση:

 Οι γονείς πιστεύουν ότι πρέπει να υπηρετούν τα παιδιά τους και να τα κάνουν ευτυχισμένα, οπότε είναι και αυτοί που αναλαμβάνουν την επίλυση των προβλημάτων.

Τα παιδιά μαθαίνουν ότι οι κανόνες είναι για τους άλλους, αναπτύσσουν εξάρτηση από τους γονείς και γίνονται  εγωκεντρικά.

Η δημοκρατική διαπαιδαγώγηση:

Η επίλυση προβλημάτων γίνεται με τη συνεργασία των γονιών και των παιδιών.

Προσφέρεται από τους γονείς στα παιδιά η δυνατότητα επιλογής και τους δίνεται η ευκαιρία να μαθαίνουν από τις συνέπειες των επιλογών τους.

Έτσι, τα παιδιά μαθαίνουν να είναι υπεύθυνα.

Η Αυταρχική διαπαιδαγώγηση:

 Οι γονείς πιστεύουν ότι τα παιδιά μαθαίνουν μόνο με τον δύσκολο τρόπο.

Τα προβλήματα λύνονται με τη χρήση βίας.

Οι γονείς επιλύουν όλα τα προβλήματα και παίρνουν όλες τις αποφάσεις.

Τα παιδιά αντιδρούν με θυμό, υποτάσσονται από φόβο ή κάποια στιγμή επαναστατούν.

Η σημασία του επαίνου.

Κάποιοι γονείς πιστεύουν ότι δεν χρειάζεται να επαινούν τα παιδιά τους για την καθημερινή τους συμπεριφορά, ενώ άλλοι δεν ξέρουν πως ή πότε να τα επαινούν.

Πώς λοιπόν πρέπει να επαινούμε τα παιδιά;

Επαινούμε το παιδί αμέσως μετά τη σωστή συμπεριφορά.

Δεν λέμε πολλά λόγια, ούτε ειρωνευόμαστε το παιδί.

Επαινούμε χαρίζοντας ένα χαμόγελο και κοιτώντας το στα μάτια.

Δεν επαινούμε μόνο την τέλεια συμπεριφορά.

Επαινούμε το παιδί μπροστά σε άλλους ανθρώπους.

Δείχνουμε στο παιδί πώς να επαινεί το ίδιο του τον εαυτό για την κατάλληλη συμπεριφορά.

Σύμφωνα με έρευνες τα μέσα-φυσιολογικά παιδιά συμμορφώνονται μόνο στα δύο τρίτα των απαιτήσεων των γονιών τους, γεγονός που δείχνει και την ανάγκη του παιδιού για ανεξαρτησία.

Το παιδιά όμως που έχουν διαταραχή διαγωγής αρνούνται να συμμορφωθούν ακόμα και στα δύο τρίτα των απαιτήσεων. Στην περίπτωση αυτή η επιβολή σταθερών ορίων είναι ακόμη πιο σημαντική και απαραίτητη.

Συνέπειες:

Οι γονείς μπορούν να βοηθήσουν τα παιδιά τους να λαμβάνουν αποφάσεις, να γίνουν υπεύθυνα και να μαθαίνουν από τα λάθη τους μέσα από τις συνέπειες των πράξεων τους.

Όταν λέμε συνέπεια εννοούμε οτιδήποτε προκύπτει από τις ενέργειες ενός παιδιού όταν δεν παρεμβαίνει ο ενήλικας.

Οι γονείς δεν προστατεύουν με τις γνώσεις τους τα παιδιά τους κι έτσι αυτά μαθαίνουν βιώνοντας τις άμεσες συνέπειες των αποφάσεων και πράξεών τους.

Συνέπεια θα μπορούσε να είναι και κάποια τιμωρία που ακολουθεί την ανεπίτρεπτη συμπεριφορά του παιδιού, για παράδειγμα να αποκαταστήσουν με κάποιο τρόπο κάποια ζημιά ή παρεξήγηση που δημιούργησαν.

Πώς δίνουμε οδηγίες στα παιδιά;

Κρατάμε το παιδί σταθερά από τους ώμους την ώρα που του δίνετε τις οδηγίες.

Το κοιτάμε μέσα στα μάτια.

Μιλάμε με σταθερό τόνο φωνής.

Προσπαθούμε να δείχνει το πρόσωπο μας σοβαρό και αυστηρό όσο μιλάμε.

Επιμένουμε να μας προσέξει και να ακολουθήσει τις οδηγίες σας, εφόσον βέβαια είναι λογικές.

Όταν αγνοούνται τα όρια… 

 Αδιαφορούμε για τα ξεσπάσματα, τις φωνές, τις βρισιές και τα άσχημα σχόλια του παιδιού.

Δεν διακόπτουμε τη δουλειά σας την ώρα που ξεσπά το παιδί. Συνεχίζουμε αυτό που κάναμε.

Δείχνουμε ότι εννοούμε αυτό που λέμε και επαναλαμβάνουμε την απαίτηση μας με σταθερό τόνο φωνής και έντονο βλέμμα.

Πώς κάνουμε υποδείξεις;

Κάνουμε σύντομες και σαφείς υποδείξεις, μία κάθε φορά.

Χρησιμοποιούμε τις κατάλληλες υποδείξεις για κάθε ηλικία.

Δεν χρησιμοποιούμε απαγορευτικές εντολές, για παράδειγμα «μην κάνεις…», αλλά εντολές του τύπου «κάνε…»

Κάνουμε ευγενικά τις υποδείξεις, χωρίς απειλές.

Δεν δίνουμε περιττές οδηγίες.

Χρησιμοποιούμε υποδείξεις του τύπου «όταν… τότε» (όταν τελειώσεις με τα μαθήματά σου, τότε μπορείς να παίξεις με το νέο σου παιχνίδι).

Επαινούμε τη συμμόρφωση.

Τηρούμε τις συνέπειες σε περίπτωση μη συμμόρφωσης.

Υποστηρίζουμε τις υποδείξεις που κάνει ο σύντροφος μας. Κρατάμε κοινή γραμμή.

error: ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ η αναδημοσίευση, η αναπαραγωγή (ολική ή μερική) του περιεχομένου του ιστότοπου www.thelifemaniacs.gr με οποιανδήποτε τρόπο, όπως: ηλεκτρονικό, φωτοτυπικό, ηχογράφησης ή άλλο, χωρίς προηγούμενη γραπτή άδεια του εκδότη. Σύμφωνα με το Ν. 2121/1993 και τους κανόνες Διεθνούς Δικαίου που ισχύον στην Ελλάδα.