Το Σύνδρομο Της Ιερουσαλήμ

Κάποιοι από τους τουρίστες που επισκέπτονται την Ιερουσαλήμ παρουσιάζουν συμπτώματα υστερίας και μάλιστα σε τέτοιο βαθμό ώστε να καταλήγουν σε ψυχιατρείο της περιοχής.

Για τους γιατρούς που έρχονται αντιμέτωποι μαζί τους αποτελούν μία γνώριμη και μάλιστα συνηθισμένη κατάσταση.

Το φαινόμενο αυτό  που πλήττει τους πιστούς επισκέπτες της πόλης και τους κάνει να πιστεύουν πως έγιναν Μεσσίες ονομάζεται «σύνδρομο της Ιερουσαλήμ».

Εκτός από τους γιατρούς, εξοικειωμένοι είναι και οι κάτοικοι της πόλης με τέτοιου είδους περιστατικά, ιδιαίτερα οι υπάλληλοι των ξενοδοχείων που φιλοξενούν τους θρησκευόμενους τουρίστες.

Η μόρφωση, η κοινωνική θέση και η οικονομική κατάσταση δεν παίζουν κανένα ρόλο, εφόσον το σύνδρομο καταλαμβάνει άτομο κάθε τάξης και το κάνει να παρουσιάζεται ξαφνικά ως κάποιο πρόσωπο της Βίβλου.

Σε κάποιες περιπτώσεις μιλάνε παρανοϊκά σε μία γλώσσα άγνωστη σε όλους, παρουσιάζουν επιθετικότητα, φοράνε χιτώνα που έχουν φτιάξει με το σεντόνι του ξενοδοχείου, βγάζουν κραυγές, σκίζουν τα ρούχα τους ή και αυτοκτονούν.

Το συγκεκριμένο θρησκευτικό παραλήρημα πλήττει τόσο άντρες όσο και γυναίκες βαθιάς πίστης, για τους οποίους η συνάντηση με την πόλη της Ιερουσαλήμ, όπου έλαβαν χώρα τα βιβλικά γεγονότα, ήταν μεγάλη επιθυμία.

Οι περισσότεροι που κατέληξαν στην κλινική της περιοχής σύμφωνα με τους γιατρούς είχαν ήδη διάφορα ψυχικά προβλήματα ή έστω μία προδιάθεση που μπορεί να μην είχε γίνει μέχρι τότε αισθητή.

Κάθε χρόνο πηγαίνουν στο νοσοκομείο γύρω στους 40 τουρίστες με τέτοιου είδους συμπτώματα.

Υπάλληλος ξενοδοχείου έχει μοιραστεί την εμπειρία του με πελάτη ο οποίος τον πληροφόρησε πως είναι ο γιος της Παρθένου Μαρίας και του ζήτησε να ετοιμάσει τον Μυστικό Δείπνο.

Ο μεγαλύτερος αριθμός των περιπτώσεων συμβαίνει στο Τείχος Θλίψης.

Η ασθένεια περιγράφηκε για πρώτη φορά τη δεκαετία του 1930.

error: ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ η αναδημοσίευση, η αναπαραγωγή (ολική ή μερική) του περιεχομένου του ιστότοπου www.thelifemaniacs.gr με οποιανδήποτε τρόπο, όπως: ηλεκτρονικό, φωτοτυπικό, ηχογράφησης ή άλλο, χωρίς προηγούμενη γραπτή άδεια του εκδότη. Σύμφωνα με το Ν. 2121/1993 και τους κανόνες Διεθνούς Δικαίου που ισχύον στην Ελλάδα.